بيان كرده است ؛ تا پى آن رويد و از ديگرى دورى گزينيد . به راستى ، رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم مىفرمود : " گرداگرد بهشت را سختىها و گرداگرد آتش دوزخ را شهوت‌ها فرا گرفته است . " . . . آگاه باشيد كه همانا ، اين قرآن ، پنددهنده‌اى است كه نمىفريبد و هدايت‌كننده‌اى است كه گمراه نمىسازد و سخن‌گويى است كه دروغ نمىگويد ، هيچ‌كس با اين قرآن ننشست ، جز آن كه با افزايش يا كاهشى از نزد آن برخاست ؛ افزايشى در هدايت يا كاهشى در كورى و گمراهى . بدانيد كسى را كه با قرآن است ، نيازمندى نيست و بى قرآن ، توان‌گرى نباشد . بهبودى دردهاى خود را از قرآن بخواهيد و در گرفتارىهايتان ، از آن كمك بجوييد ؛ چرا كه در قرآن ، درمان بزرگ‌ترين دردهاست ؛ درد كفر و نفاق و تباهى و گمراهى . خواسته‌هاى خود را به وسيلهء قرآن ، از خدا بخواهيد و با دوستى قرآن ، به خدا روى آوريد . به وسيلهء قرآن ، از آفريدگان خدا چيزى نخواهيد ؛ زيرا براى روى آوردن بندگان به خدا ، وسيله‌اى بهتر از قرآن وجود ندارد . آگاه باشيد كه قرآن ، شفيعى پذيرفته است و گوينده‌اى گواهى شده . قرآن هركس را در قيامت شفاعت كند ، پذيرفته مىشود و هر كه را قرآن سعايت كند ، محكوم است . ندادهنده‌اى در روز قيامت بانگ مىزند كه " آگاه باشيد ، امروز هركس گرفتار بذرى است كه كاشته و دچار عاقبت عملش است ؛ جز قرآن اندوزان . " پس در شمارِ گردآورندگان و پيروان قرآن باشيد . با قرآن ، خدا را بشناسيد و آن را اندرزگوى خويش سازيد . رأى و نظر خود را در برابر آن ، متهم كنيد و خواسته‌هاى خود را با آن ، فريب‌كار انگاريد . » « 1 » [ م / 22 ] حضرت در خطبه‌اى ، جبروت پروردگار متعال را توصيف كرده ، برترى و نورانيت اسلام را بيان مىكند . ايشان در اين خطبه ، قرآن را چنين توصيف مىكند : « سپس بر او ( پيامبر اعظم صلى الله عليه و آله و سلم ) نازل كرد قرآن را ؛ نورى كه پرتوش خاموشى

--> ( 1 ) . نهج البلاغه ، ج 2 ، ص 90 - 92 ، خطبهء 176 .